Wijnalmanak 2003

Inleiding:

Hieronder een klein stukje uit een oude Wijnalmanak (2003) ‘De 500 beste wijnen onder de 5 euro’ door Hubrecht Duijker uit 2003. Gedateerd, maar nog steeds een controversiële aanpak, naar mijn smaak. Een zoektocht naar lekkere wijn voor een betaalbare prijs! Het opent de ogen voor hoe makkelijk, maar vooral ‘hoe graag’ we voor de gek gehouden worden. Een belangrijke les die dit kleine boekje biedt is dat je gewoon moet proeven en je gezond verstand moet gebruiken. Het gaat er uiteindelijk om of jij lekker haar vindt smaken!

Final

Lust je dat of lust je dat niet 🙂

Speurtocht naar kwaliteit

Aan de buitenkant van een fles kan niemand zien of de wijn daarin lekker is.
Sjieke etiketten, indrukwekkende termen, gouden medailles en onbekende herkomstbenaming:
Ze zeggen allemaal niets, met als uitzondering wellicht die van extreem dure topwijnen uit beroemde gebieden.
Om alle min of meer betaalbare wijnen te kunnen beoordelen, moet je ze dus proeven.
Dat heb ik dan ook gedaan.
Voor de dertiende achtereenvolgende keer ben ik een week of zes bezig geweest om zo’n 2000 wijnen te keuren, met als doel de 500 beste te vinden.
En al deze wijnen kosten minder dan 5 euro. Deze proefmarathon bestond uit het vrijwel dagelijks openen – leve Vacuvins Winemaster die draaien en trekken overbodig maakt – van zestig tot tachtig flessen, de helft ’s ochtends, de helft ’s middags.

VacuVinWijnmaster
Honderden konden soms reeds na een keer snuiven in de gootsteen worden geleegd.
Want een wijn die niet die lekker ruikt, kan ook niet lekker smaken.
Andere vielen af omdat ze te weinig charme hadden, fouten vertoonden, niet aan de verwachtingen voldeden – zoals Chardonnays met in hun smaak te weinig fruit van tropische vruchten of citrusvruchten – of mij niet aanstonden.
Want bij elke wijn vroeg ik mij altijd af zou ik hiervan vanavond een glas willen drinken?

De slechte wijnen, die er helaas nog volop zijn, staan niet in deze gids, en evenmin de zwakke en gewone voldoendes.
Alleen de echt goede heb ik geselecteerd, allemaal wijnen met een rapportcijfer van acht of hoger (hoewel ik zelf zo’n cijferschaal niet hanteer, maar een eigen code). Overigens zijn dat er beduidend meer dan 500 geworden zijn, namelijk ongeveer 575. Een kleine 30 procent voldeed dus aan de door mij gehanteerde, strenge normen. Waarmee opnieuw wordt aangetoond dat het maken van deze Wijnalmanak nog steeds zinvol is.
Wie dit boek gebruikt, kan immers miskopen voorkomen.

Een regio die dit jaar opvallend scoorde, met relatief veel sterren voer een uitstekende verhouding tussen prijs en kwaliteit, is de het Franse zuidwesten, ofwel het achterland van Bordeaux. Met name rode en witte Cotes de Saint-Mont schitterde sterk.
Bordeaux zelf daarentegen was zwakker dan ooit.
Voor het eerst heb ik noch aan rode Bordeaux noch aan de witte aparte hoofdstukken gewijd. De enkele wijnen die door de keuring kwamen zijn bij het zuidwesten ondergebracht. Andere tegenvallers waren, als gebruikelijk, de in België gebottelde Zuid-Afrikaanse wijnen, allemaal met van die aardige oud-Hollandse namen – en een povere, soms beschamende kwaliteit. Uit allerlei verschillende landen en streken kwam ik dit jaar bovendien verbazend veel geoxideerde, dus vroegtijdig verouderde wijnen tegen.
Eigenlijk alle Merlots uit Italië stelden teleur. Ongeveer 20 wijnen ging door ‘kurk’ verloren, dus plusminus een procent van het totaal.

Hier en daar hadden wijnen, sommige Griekse en Marokkaanse bijvoorbeeld, bijna dezelfde geur die in een apotheek hangt. Ik ontmoette ook een met goud bekroonde Coteaux du Tricastin die gewoon onzuiver was (beide ontvangen flessen), Muscadets die verdacht veel leken op simpele tafelwijnen, waterige Bardolino’s en Valpolicella’s, Nederlandse bottelingen van Chileense wijnen die helemaal niet smaakten naar de vermelde druivenrassen, rubberachtige Pinotages en haast half zoete of flauwe Pinot Blancs uit de Elzas. Maar al dit soort ellende wordt u bespaard.

Teksten op achteretiketten bleken doorgaans clichématig.
Vooral de adviezen voor schenktemperatuur lieten te wensen over.
Tussen de 16 en 17 graden Celsius voor een rode Bergerac is echt te koel, laat staan de 14 tot 16 graden voor een rode Chileen of de 10 tot 12 graden voor een Spaanse Vino de la Tierra. En kamertemperatuur – die van tegenwoordig – is voor alle rode wijn altijd te warm. Gebruik van eiken spaanders (chips) en staven werd nog steeds aangeduid met termen als ‘subtle oak, ‘oak maturation’, ‘soft oak characters’,’vanillan oak’, ‘touch of oak’ en ‘légèrement vanillé’. Sommige etiketteksten deden me lachen, zoals die van een Spaanse wijn met ‘een beperkte productie’ van maar liefst 596.840 flessen.

Wat ik echt onbegrijpelijk vind, is het aanzienlijke aantal jaartal-loze wijnen.
Het is zéker bij wit en rosé van essentieel belang om te kunnen zien of het geen te oude wijn betreft. Zonder vermelding van oogstjaar – of desnoods botteljaar – kan dat niet.
Niet alleen consumenten zijn bij een jaarvermelding gebaat, ook de importeurs en winkeliers. Nu weten zelfs zij vaak niet hoe oud de jaartal-loze wijnen zijn. Dat bleek bij herhaling tijdens mijn proeverijen, waar heel wat ingezonden wijnen te belegen waren.
Misschien wordt het tijd voor de Consumentenbond of een soortgelijke organisatie om dat jaartal te eisen. De consument heeft er gewoon recht op.

Op mijn speurtocht naar kwaliteit heb ik het element prijs steeds laten meewegen.
Op zich goede wijnen met een te hoge prijs zijn als gevolg hiervan afgevallen.
Treffend is ook wat sommige leveranciers durven te vragen:
€4,85 voor een zure, fruitarme Muscadet Sèvre et Maine sur !ie is gewoon te duur, evenals €4,69 voor een flauwe Cotes du Ventoux of €4,68 voor een schrale, groente-achtige rode Bordeaux. Temeer daar je voor bijvoorbeeld €4,42 een verrukkelijke Cabernet Sauvignon uit Marokko kunt kopen. Voorts ontdekte ik dat exact dezelfde wijnen – vaak onder een andere naam, af en toe met dezelfde – uiteenlopende prijzen dragen, soms met verschillen van 50 tot 75 eurocent of meer per fles. Kennelijk hanteren niet alle leveranciers dezelfde marges. Hoe dan ook, je kunt in dit land nog altijd heerlijke, zuivere Speurtocht naar kwaliteit kwaliteitswijnen kopen, in rood, wit en rosé, die buitengewoon betaalbaar zijn.
Goede wijn hoeft niet duur te zijn.

Bij de witte Franse wijnen bleven Elzas en Loire bijrollen spelen, terwijl hoofdrollen opnieuw werden toegekend aan het zuidwesten en Zuid-Frankrijk. Laatstgenoemde streek profileert zich vooral met variëteitswijnen, als Chardonnay en Sauvignon. Voorts doen witte Zuid-Afrikaanse wijnen volop mee, niet alleen Chenin Blanc/Steen, maar ook andere, waaronder krachtige Chardonnays en frisse Sauvignon Blancs.
In het algemeen zijn van Zuid-Afrika de witte wijnen ook betrouwbaarder dan de rode. Bij de rode vielen namelijk talrijke af, waaronder de vele matige mengwijnen met cinsault.
Met witte en rode wijnen hielden Italië, Chili, Argentinië en Australië zich goed staande.
Spanje kwam weinig aan bod met zijn witte wijnen, maar imponeerde weer bij de rode. Nogal wat van de circa 70 aanwezige wijnen hebben een vatlagering ondergaan, waardoor ze in betrekkelijk zachte, rijpe vorm en met vanille in hun aroma op de markt verschijnen. Op dit soort wijnen, die bovendien vriendelijk geprijsd zijn, heeft Spanje een soort patent.

Het belangrijkste gebied voor rode wijnen was voor de zoveelste keer Languedoc-Roussillon; een kwart van alle beschreven wijnen komt daar vandaan. Deze Mediterrane regio heeft ook in 2001 veel echt lekkere wijnen opgeleverd, enkele druifsoorten (als Cabernet Sauvignon, Merlot, Syrah) en melanges. Voor betaalbare, goede rode wijnen is Languedoc-Roussillon de schatkamer van Frankrijk, zo niet Europa.
Met zijn rode wijnen deed Bulgarije aardig mee, zij het in mindere mate dan vorige keer, iets dat ook geldt voor Californië.

Droge rosé tenslotte is royaler vertegenwoordigd dan ooit tevoren, met een kleine 60 wijnen. De gestegen vraag naar dit wijntype heeft producenten, importeurs en winkeliers ertoe gedreven om her aanbod aanzienlijk te vergroten. Als voorbeeld moge dienen Zuid-Afrikaanse rosé, waarvan de vorige editie welgeteld één wijn relde, maar deze wijnalmanak er acht vermeldt.

Uw eigen keuze kunt u op verschillende manieren maken. Uiteraard lezend, per land of gebied, maar ook via het hoofdstuk ‘Welke wijnen, welke leveranciers’. Want dat geeft per winkelketen of soms individuele zaak een overzicht van de aanbevolen wijnen. Voorts treft u achterin drie registers aan: een op naam, een op prijscategorie en een van alle wijnen met een ster.

Hubrecht Duijker

Winnaars en verliezers
Nederland geeft meer uit aan wijn dan aan koffie en thee samen. De repectievelijke marktaandelen in geld zijn 17,5% en 11,9%, terwijl supermarkten en slijterijen in totaal
voor €4,8 miljard aan dranken wordt gespendeerd. En van alle kruidenierswaren vormt wijn de achtste omzetcategorie, nog voor die van bonenkoffie:
Dit meldt ACNielsen bij monde van business group manager Jan Meijers.
Het onderzoeksbureau heeft eveneens geconstateerd dat de volumeomzet van stille, onversterkte wijn vorig jaar in supermarkten stagneerde, terwijl de assortimentsbreedte
toenam (vooral door gemiddeld grotere winkels). Tegelijk steeg daar de gemiddelde verkoopprijs per fles stille wijn door van omgerekend €2,55 naar €2,67 (tegen €4,57 bij de slijter). In 1998 kostte 70,8% van alle stille wijn die de supermarkten verhandelden per fles minder dan €2,73 (ofwel zes gulden), terwijl dit aandeel in 2001 gedaald was tot 63,1 %. Tegelijk werd met name meer wijn afgezet in de prijscategorieën van boven de €3,64 (acht gulden); het aandeel van die groep groeide van 10,2% naar 18,6%.
Net als bij andere voedings- en genotmiddelen bestaat er ook bij wijn een zekere correlatie tussen prijs en kwaliteit. Het is derhalve niet irreëel om te stellen dat Nederlanders
steeds betere wijn gaan drinken.
Het aantal Nederlanders dat wijn gebruikt nam eveneens toe: driekwart van alle 16-plussers drinkt zo nu en dan wijn. Goos Eilander, directeur van NFO Trendbox,
kwam in 2001 op dagbasis evenveel consumenten van wijn tegen als van bier – en voorspelt dat vanaf 2002 her aantal wijnconsumenten de overhand gaat krijgen.
De stijgende populariteit van wijn blijkt ook uit andere gegevens van de door het Productschap Wijn geïnitieerde onderzoeken. Toen in 1984 gevraagd werd wat men het
liefst cadeau wilde hebben, werd wijn door 19% van de respondenten genoemd. In 2001 was dat 25%. En wie zelf een cadeau meenam voor een ander, koos in iets meer dan de helft van de gevallen een fles wijn. In 2001 werd per hoofd van de bevolking 18,9 liter wijn genuttigd, een stijging van 0, 1 liter ten opzichte van het voorafgaande jaar. Deze toename werd overigens vooral geconstateerd in de horeca, zowel in cafés als restaurants; het thuisgebruik groeide nauwelijks. Wel deed wijn het betere dan alle andere  alcoholhoudende dranken: bier, gedistilleerd en aperitieven leverenden zonder uitzondering in. Is verdere groei nog mogelijk? Jazeker, maar dan wel onder bepaalde voorwaarden.

Goos Eilander adviseert de wijnleveranciers om wijn te positioneren als verwenproduct, en Roland van Kralingen, directeur van de Positioneringsgroep, acht het van belang om  toegevoegde waarde van wijn te verhogen: ‘Positioneer wijn als een drank voor ontwikkelde hedendaagse mensen.’ En hoe groter de kennis over en betrokkenheid
bij wijn, des te eerder de consument bereid zal zijn om meer te betalen voor betere kwaliteit. De grootste verschuivingen vonden vorig jaar plaats bij de aangeschafte
wijnsoorten. Bij de rode wijnen – goed voor 64% van het totaal – zakte het aandeel van
Frankrijk verder weg tot 53%. In 1991 was dat nog 74%. Van de Franse wijnstreken heeft vooral Bordeaux het moeilijk. Sinds 1991 is het aandeel van rode Bordeaux binnen de – op zich al dalende – Franse wijnplas gekrompen van 37% tot 26%. Hier is ongetwijfeld sprake van een consumentenprotest; steeds meer wijnliefhebbers weigeren om schrale, groenteachtige Bordeauxtjes te drinken, terwijl ze voor hetzelfde of minder geld
een goed gevulde, fruitige, charmante Cabernet Sauvignon of Merlot uit bijvoorbeeld Chili kunnen kopen. De daling bij witte Bordeaux is nog dramatischer: van 31 % in 1991 naar 1 7% in 2001.
Het valt bij de Trendbox-rapportage overigens wel op dat nogal wat consumenten maar wat roepen als naar de herkomst van gekochte wijnen wordt gevraagd. De onwaarschijnlijk
hoge aandelen van rode en witte Bourgogne (beide 6% binnen het totaal van Frankrijk)
zijn anders niet te verklaren, evenmin als het feit dat van de extreem schaarse Duitse rode wijn net zoveel gekocht zou zijn als van rode Portugese. Terwijl Frankrijk bij rode wijn als de grote verliezer kan worden beschouwd, klom het aandeel van Zuid-Afrika tot 18%
(een plus van 2%). Tegelijk kwam Chili uit op 4% en Australië op 3% (beide 1 % erbij, wat in verhouding veel is). Frankrijk viel eveneens terug bij witte wijnen, naar 39% (tegen 440/ovan elf jaar eerder), een verlies waarvan Zuid-Afrika profiteerde. Met zijn Steen
en andere witte wijnen staat dit land nu op 13%. Duitsland hield zich staande op 18%.
Een opvallende beweging binnen de wijnmarkt is de stijgende belangstelling voor rosé, waarvan de consumptie half juli een hoogtepunt bereikte van zo’n 10%, om vervolgens uit te komen op een jaargemiddelde van 3% (een toename van 1 %). De meeste rosé is droog; de vorige golf van een generatie geleden bestond uit halfzoete varianten. Ondanks opnieuw
een grote reclamecampagne bleef Sherry in de versukkeling met dalende omzetten bij zowel supermarkten als slijterijen. Het aantal 65-plussers onder de Sherry- consumenten is doorgestegen naar nu 46% tegen 26% in 1991 en 16% in 1987. Momenteel bestaat
84% van de Sherry-drinkers uit personen van 50 jaar of ouder (en bijna driekwart is vrouw). Met Nederland als tweede grootste markt voor Sherry moet de industrie
in Andalusië zich toch echt zorgen gaan maken over de voortdurende vergrijzing van hun
markt. Want je kunt nu al uitrekenen dat over een à twee decennia de meeste  consumenten er niet meer zijn. Winnaars en verliezers

Pleidooi voor gezonde grond

Het is essentieel voor Frankrijk om zorgvuldig om te gaan met zijn wijngrond, want die grond is één van de vier elementen die samen met klimaat, geologie en topografie het terroir bepalen dat de Franse wijnregio’s uniek maakt.
Aldus de boodschap van Claude Bourguignon, een landbouwkundig ingenieur die o.a. de befaamde Bourgogne-bezittingen Domaine Leflaive en Domaine de La Romanée-Conti tot zijn cliëntèle kan rekenen. Hij was in Nederland om een betoog re houden voor de Koninklijke Vereniging van Nederlandse Wijnhandelaren. Uit de hele wereld komt men bij hem om raad, zelfs uit Californië. Goede grond, zo stelt Bourguignon, heeft een min of meer poreuze structuur. Want alleen dan kan een overvloed aan water probleemloos
wegzakken, waarna de bodem ook snel her-verwarmt. Het luchtige aspect voorziet de grond tevens van zuurstof en maakt het mogelijk dat wortels van druivenstokken makkelijker diep de bodem in gaan, met als resultaat dat ze meer minerale en aromatische elementen naar de druiven kunnen voeren. Een compacte grond daarentegen remt niet alleen de wortelgroei, maar zorgt ook voor erosie. Bourguignon schat dat in de meer vochtige Franse streken elke vijf jaar gemiddeld 40 ton wijngrond per hectare door erosie verloren gaat.

Om de bodem te laten ventileren mogen geen chemische onkruidverdelgers en insecticiden gebruikt worden. Flora en zeker ook fauna tussen en rond de wijnranken dienen niet verdreven te worden, maar juist intact te blijven. Kevers, insecten en wormen houden de bovenlaag poreus, terwijl ze ook afval als bladeren omzetten in organische elementen. Dieper in de bodem eten de insecten en dergelijke de dode wortels, die aldus
op een natuurlijke manier verdwijnen. Voorts leven er in de ondergrond grote wormen die zich frequent naar de oppervlakte bewegen, zich daar voeden, en weer terugglijden.
Hierdoor ontstaan talloze verticale, sterk ventilerende schachtjes, terwijl eveneens grond
van beneden naar boven wordt verplaats, en omgekeerd. Dit gaat, aldus de Fransman, om duizenden kilo’s per jaar. Als je de fauna doodt, en dus de poreusheid weghaalt, dan verdwijnt de kwaliteit van de grond – en daarmee die van het terroir. Een andere voordeel
van ventilerende grond is dat daaruit virussen verdwijnen, zodat behandelen daartegen achterwege kan blijven. Claude Bourguignon beschouwt 1964 als het rampjaar, want toen verschenen de eerste onkruidverdelgers, ‘te makkelijk om te gebruiken en te goedkoop’.

Hoe wijnbouw dan wel moet geschieden?
Er zijn twee hoofdmethoden, de organische en de biodynamische. Bij de  organische worden alleen natuurlijke mest, pesticiden en  dergelijke gebruikt, terwijl bij de biodynamische principes worden toepast van homeopathische aard. Aanhangers van deze leer werken met zwavelrijke ‘thee’ van brandnetel en boomschors, maken hun eigen compost en houden bij de toepassingen rekening met de standen van zon, maan en sterrenstelsel. Beide werkwijzen heeft Bourguignon in de praktijk getoetst. In de bovengrond gaven ze gelijke resultaten, maar in de ondergrond was biodynamiek de duidelijke winnaar. Waarom niet alle wijnbouwers deze natuurlijke principes toepassen zal te maken hebben met gemakzucht, onzekerheid, onbekendheid en het vermijden van ook maar de geringste kans op een mislukte oogst. Bourguignon vat het nog eens samen: ‘Als Frankrijk zijn leidende positie wil handhaven, moet het ook zijn terroir handhaven. De toekomst van Frankrijk ligt ook niet bij die van de  zogeheten cépage-wijnen, want die smaken vooral naar hun druif, maar bij terroir-wijnen. En die krijg je alleen maar met gezonde grond;
we moeten dus terug naar de natuurlijke weg.’

500 Betaalbare wijnen

Voor deze geheel nieuwe, dertiende Wijnalmanak heb ik opnieuw zo’n 2000 wijnen geproefd om daaruit de – ruim – 500 beste te selecteren. Vrijwel alle wijnen uit de vorige editie zijn nu namelijk uitverkocht. Net als in vorige jaren was de prijsgrens € 4,99. Alle wijnen kosten dus minder dan 5 euro.

De typen wijn

Mijn keuze heeft zich beperkt tot droge, onversterkte, stille wijnen.
Ik heb me dus niet gewaagd aan Sherry en Port. Duitse wijnen deden eveneens niet mee – te lage gemiddelde kwaliteit en vaak niet droog genoeg – maar droge rosés wel. Het aantal daarvan ingezonden soorten was opnieuw verheugend groot.

De spelregels

Nadat ik bepaald had welke typen wijn ik voor deze nieuwe Wijnalmanak wilde proeven, heb ik enkele tientallen importeurs aangeschreven. Velen daarvan stonden ook vorig jaar op de lijst; daarnaast werden nieuwe namen toegevoegd. Veruit de meeste bedrijven hebben positief gereageerd en zonden proefflessen. Slechts enkele firma’s hebben taal noch teken laten horen. Soms was dat overmacht, soms was dat slordigheid.
Voor het inzenden van wijnen golden de volgende spelregels:
– uitsluitend droge witte, rode en rosé wijnen, onversterkt;
– een consumentenprijs van ten hoogste € 4,99 bij een normale marge;
– aanwezigheid in het assortiment tot ver in 2003;
– een uiterste inzenddatum van 4 juni 2002.
Ik schreef de importeurs ook dat monsterflessen van nog niet gevoerde, maar reeds wél bestelde wijnen eveneens ingezonden mochten worden. Dat is ook een aantal keren gebeurd. Zo heb ik diverse keldermonsters te proeven gekregen van wijnen die bijvoorbeeld vanaf eind 2002 op de markt zouden komen.

De kwaliteit
In mei begonnen de eerste dozen te arriveren. Mijn proefmarathon heeft weken geduurd – dit tot grote vreugde van enkele tientallen families in mijn dorp, die dagelijks voorzien werden van aangebroken flessen (uiteraard met goedgekeurde wijn). De kwaliteit liep sterk uiteen van echt vies tot verrukkelijk – waaruit eens te meer bleek dat het maken van een gids als deze heel zinvol is.

De relatie tot prijs
Op de door mij gehanteerde proefformulieren heb ik de wijnen niet alleen beschreven, maar ook van een eindbeoordeling voorzien. Daarvoor heb ik tien klassen gebruikt,
variërend van ‘nee’ tot ‘zeer goed met O’. In dit boek zijn alleen de drie hoogste klassen opgenomen, die van ‘goed’, ‘zeer goed’ en ‘zeer goed met O’. Uiteraard heb ik bij het eindoordeel en de bepaling van de klasse het element prijs steeds zwaar laten wegen. Zo
zou een wijn die voor € 2,25 een ‘goed’ haalt voor € 4,99 vermoedelijk niet verder komen dan een voldoende.

De indeling
De gekozen wijnen werden groepsgewijs gerangschikt, in de eerste plaats in wit, rood en rosé, in de tweede plaats per type of herkomstgebied. Voorts werd per groep een alfabetische volgorde gehanteerd. Om het opzoeken van bepaalde wijnen te vergemakkelijken, zijn diverse registers gemaakt.

De prijzen
Bij elke wijn staat een prijsindicatie, bestaande uit een of meer €-tekens. Het geven van tot-op-de-stuiver nauwkeurige prijzen zou weinig zin hebben gehad, want niet alleen kunnen sinds het schrijven van dit boek kleine veranderingen hebben plaatsgevonden,
maar bovendien kan per winkelier de marge verschillen. De prijsindicaties die gegeven worden, hebben in alle gevallen betrekking op een normale marge. Alle prijzen heb ik overigens ontvangen van de importeurs zelf. Mocht een bepaalde indicatie dus niet kloppen, wees dan zo vriendelijk om niet mij, maar de desbetreffende importeur te benaderen. In totaal heb ik een viertal prijscategorieën gebruikt:
€ is tot € 1,99 per fles
€€ is € 2 – 2,99 per fles
€€€ is € 3 – 3,99 per fles
€€€€ is € 4 – 4,99 per fles

De importeurs
Bij elke wijn vindt u ook minstens één importeurs- en leveranciersnaam. De adressen en telefoonnummers van alle vermelde bedrijven staan separaat opgegeven. Het is dus een kleine moeite om schriftelijk of telefonisch te informeren naar verkoopadressen bij u in de
buurt. Uiteraard zijn er ook importeurs die rechtstreeks aan consumenten leveren, maar dat hoort u vanzelf als u met de desbetreffende firma’s contact opneemt.

De lijst van importeurs en leveranciers is geen volledige, want ongetwijfeld worden bepaalde wijnen ook door andere dan de vermelde bedrijven gevoerd. Daartoe behoren
bedrijven die ik niet benaderd heb of die niet op mijn oproep hebben gereageerd. Bovendien is van sommige wijnen het aantal distributeurs zo groot, dat het ondoenlijk
zou zijn om ze allemaal te noemen. Hoe dan ook, bij elke wijn staat het bedrijf genoemd dat hem aanleverde; voor alle koopinformatie kunt u daar dus altijd terecht.

De omschrijvingen
Alle opgenomen wijnen hebben van mij ten minste het predikaat ‘goed’ gekregen of, zou wilt, ‘lekker’. Ik had het me heel makkelijk kunnen maken door elke wijn consequent van de omschrijving ‘lekker’ te voorzien, of door helemáál geen omschrijving te gebruiken. Ik vrees echter dat u dit niet zou hebben gewaardeerd. Bovendien zou het niet terecht zijn geweest, want elke wijn heeft zijn eigen persoonlijkheid. Het is juist dankzij die grote variatie in kleuren, geuren en smaken dat wijn zo’n uniek product is. Ik heb daarom getracht elke wijn op zeer beknopte wijze van een zo duidelijk mogelijke omschrijving te voorzien, zodat u ongeveer kunt verwachten wat voor product u in de fles krijgt. Voor de kenschetsen heb ik in hoofdzaak alledaagse, begrijpelijke termen gebruike die niet te technisch zijn of te verheven verwachtingen oproepen. Bepaalde termen zullen vaker voorkomen dan andere, zoals het begrip ‘zwart fruit’ bij Merlots en ‘fruitig’ bij Beaujolaisachtige wijnen (vind je tegenwoordig ook veel in het Rhone-dal) en bij wijnen met het cassisachtige van de druif cabernet sauvignon of het aroma van tropische vruchten dat de chardonnay vaak geeft. De reden is dat ik deze eigenschap in  de desbetreffende wijnen vaak heb waargenomen, en liever een duidelijke – maar zich herhalende – omschrijving heb gebruikt dan een supercreatieve die geen sterveling begrijpt. Soms zult u bij verschillende wijnen identieke omschrijvingen aantreffen. In die gevallen heb ik tussen die wijnen geen onderscheid geproefd; het betreft ook altijd wijnen van dezelfde producent.

De sterren: prijskampioenen
Een zeer beperkt aantal wijnen is van een * voorzien. Dit betekent dat ik ze een buitengewoon goede verhouding tussen prijs en kwaliteit heb toegekend. Maar u zult
ook bij de andere wijnen tal van verrukkelijke creaties aantreffen. Vaar dus niet blind op alleen de sterren, want daarmee zou u heel wat andere wijnen missen die het ontdekken óók waard zijn.

 

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Beaujolais

Afgelopen vrijdag had ik samen met wat vrienden een gezellige proefavond.
Traditie getrouw kiezen we dan voor een thema.
Soms nemen we wijn mee, soms schaffen we het centraal aan.
Dit keer hadden we via Mardi Broussaud, een selecteur en importeur van beaujolais wijnen, 12 flessen Beaujolais Crus besteld.

Met 8 man sterk hadden €20 (pp) ingelegd en hiervan de wijn betaald.
Een bijzondere ervaring omdat ik nog nooit zoveel verschillende wijnen, afkomstig uit een kleine regio van maar 50 km lang, bij elkaar had gezien.
Laat staan geproefd!

Omdat ik werkelijk geen ‘bal’ van Beaujolais wist had ik ter voorbereiding, de avond ervoor, m’n wijnboeken uit de kast gehaald.
Wat me opviel was dat alle boeken informatie hadden over Beaujolais en de 10 verschillende crus.
Helaas geen boek met informatie, voldoende illustratief, om te helpen de onderlinge verschillen op te merken.
Met regelmaat sloeg een beschrijving tijdens het proeven de plank dermate mis dat we ons afvroegen of we wel de juiste wijn hadden besteld.

Wat is die Beaujolais nu eigenlijk voor een wijn.
Waardoor zijn ze beroemd en berucht geworden en waar gaat die media gekte over zo rond november…?

De inwoners van Lyon zeggen altijd dat hun stad behalve de Rhóne en de Saóne nog een derde rivier heeft, namelijk de Beaujolais.
En het is waar dat de wijn uit de Beaujolais als water stroomt.
Gewoonlijk wordt hij in grote aarden kruiken geserveerd.

De Beaujolais is het grootste wijngebied van Bourgondië.
Het beslaat 22.000 hectare, dus iets meer dan de helft van het totale areaal aan AOC’s.
Van de zuidgrens van Macon tot aan de buitenwijken van Lyon zijn de heuveltoppen met wijngaarden bedekt.

Classificatie:
Beaujolais wijnen worden in drie kwaliteitsniveaus ingedeeld.
Oplopend in kwaliteit zijn dit:
– Beaujolais
– Beaujolais-Superieur
– Beaujolais-Village

Decrus:
– Brouilly
– Chénas
– Chiroubles
– Cote de Brouilly
– Fleurie
– Juliénas
– Morgon
– Moulin à Vent
– Régnié
– Saint-Amour

Er zijn twee bodemtypen:
De ‘Haut-Beaujolais’ (Hoge Beaujolais) in het noorden heeft een bodem die samengesteld
is uit graniet en brokken schist, een bladerig, kristallijn gesteente.
In dit gebied van de Villages en de Crus worden de beste wijnen geproduceerd.

De ‘Bas-Beaujolais’ (Lage Beaujolais) in het zuiden daarentegen, heeft een bodem
van klei en kalksteen. Hier komen de ‘nederige’ Beaujolais vandaan.

In het hele gebied spelen witte wijnen en rosés een minder belangrijke rol.
De Beaujolais wordt volkomen beheerst door rode wijnen, die allemaal gemaakt worden van de Gamay Noir à jus blanc (Gamay Noir met wit sap).
Beaujolais wordt gemaakt van één druif. Hierdoor ook wel een zogenaamde sepage wijn genoemd. De druif die hier bijna altijd voor wordt gebruikt is de Gamay druif .
De Gamay brengt purperrode, heerlijk fruitige wijnen voort. Deze zijn zo licht dat beaujolais heel lang als de ‘vin de café’ in alle kroegen in Frankrijk geserveerd werd.

Beaujolais Primeur vs Beaujolais Nouveau
De huidige faam van de Beaujolais is te danken aan de scherpzinnigheid van wijnboeren en handelaren.
Om te beginnen kwamen de wijnboeren op het idee een speciaal proces van vinificatie uit te werken dat de druivensoort Gamay het best tot haar recht zou doen komen.
Het is een methode die grotendeels gebaseerd is op het principe van koolzuurmaceratie.
Deze methode zorgt ervoor dat de druif al haar fruitigheid behoudt en versnelt het productieproces.
De wijnen die er het resultaat van zijn, de bekende ‘Beaujolais Primeurs’,
zijn het lekkerst als ze heel jong gedronken worden. Ze mogen verkocht worden vanaf
15 november van elk jaar, een datum die tegenwoordig groots gevierd wordt dank zij
slimme reclamecampagnes. In advertenties wordt over de hele wereld uitgeschreeuwd
dat de Beaujolais Nouveau is aangekomen!
Het is echter Beaujolais Primeur en geen Beaujolais Nouveau die op 15 november
gedronken wordt en onder die appellation tot 31 januari te koop aangeboden kan worden.
De term ‘Beaujolais Nouveau’ is gewoonlijk van toepassing op beaujolais die
tot 31 augustus van het op de oogst volgende jaar verkocht kan worden. Onvermijdelijk
heeft het succes van de Beaujolais ertoe geleid dat de kwaliteit op zijn zachtst gezegd
niet altijd even hoog is. In het gunstigste geval is het een eenvoudige, soepele wijn
voor feestelijke gelegenheden. In het slechtste geval krijg je er een enorme kater van!
Dit kan even goed met een gewone beaujolais als met een Beaujolais Supérieur gebeuren.
De kwaliteit van de 10 cru’s is veel constanter en dat geldt in nog sterkere mate
voor een Beaujolais-Villages. Van de laatste zijn er niet minder dan 35 en hier en daar
vind je ze verspreid onder de cru’s.

DE CRU’S VAN BEAUJOLAIS
De opbrengst is hier beperkt tot 40 hectoliter per hectare, in tegenstelling tot de 50
hectoliter of meer die voor het merendeel van de gewone beaujolais geldt.
De geproduceerde wijnen kunnen 2-5 jaar blijven liggen.
Elke cru heeft zijn eigen persoonlijkheid.
Van het noorden naar het zuiden zijn het de volgende:

SAINT-AMOUR
Deze wijn is even aanlokkelijk als zijn naam. Hij smaakt het best na een rijpingstijd
van twee jaar; soepeler en fruitiger wordt hij daarna niet meer.

JULIENAS
De fruitige wijn van Juliénas is een van de stoerste beaujolais. Dank zij het vrij hoge
tanninegehalte kan hij langer blijven liggen dan de wijn van Saint-Amour.

CHENAS
Evenals de Juliénas is deze wijn zeer gecorseerd en kan hij verrassend krachtig zijn

MOULIN-À-VENT
Er bestaat geen dorp met deze naam en de cru is in feite verdeeld over de gemeenten Chénas en Romanèches-Thorins.
De onlangs fraai gerestaureerde, door de wind aangedreven, graanmolen in Romanèche-Thorins heeft zijn naam aan deze beroemde cru gegeven.
De wijn die er geproduceerd wordt, heeft voldoende klasse om na het rijpen niet onder te doen voor een rasechte bourgogne.
De bodem van de 650 ha grote wijngaarden bestaat uit roze graniet en mangaan.
Hierdoor krijgt de wijn zijn donkere, zeer geconcentreerde robijnrode kleur, waarin, als de wijn jong is, paarse en donkerrode schakeringen verstoppertje spelen.
De geur doet het meest denken aan edele bloemen, zoals rozen, met een hint van frambozen.
De smaak is krachtig en vrij tanninerijk.
Door zijn stevige structuur kan een Moulin-à-,Vent bijzo,pder goed oud worden (soms tot vijftien jaar).
Bij het ouder worden lijkt deze krachtige wijn veel op een Bourgogne.
Laat hem dus rustig een paar jaartjes liggen en schenk hem dan op ongeveer 14 °C.
Deze wijn is vrij onbekend buiten de streek, volkomen ten onrechte. Op 260 ha granieten bodem wordt een zeer elegante wijn gemaakt, met verfijnde aroma’s van pioenrozen
en gewone rozen met hier en daar wat hout en kruiden. De smaak is zacht, gul en vriendelijk.
Serveer deze wijn op ongeveer 14 °C. Ook de Chénas kan goed oud worden.
Moulin-à-Vent is de zwaarste en geurigste beaujolais.

FLEURIE
Deze wijn is even elegant en fris als zijn naam doet vermoeden en inderdaad geurt hij naar bloemen.
Vanaf het prille begin is hij licht en verfijnd en naarmate hij rijpt wordt hij vriendelijker en zachter van smaak.
Een ware liefhebber zal het geduld moeten opbrengen twee of drie jaar te wachten.

Juliénas
Dit is de noordelijkst gelegen cru uit de Beaujolais, aan de grens van de Mäconnais.
Op 580 ha, met een bodem van steen en kleilagen met sedimenten bedekt, wordt deze diepgekleurde, robijnrode wijn gemaakt.
Hij heeft een krachtige, volle smaak. De aroma’s zijn vooral fruitig (wilde bosaardbeien, aalbessen, frambozen) met een florale ondertoon (pioemozen en gewone rozen).
Een goede Juliénas kan enige jaren bewaard worden.
Drink deze wijn op ongeveer 13 °C.

Saint-Amour
Dit is alweer de laatste van deze noordelijke cru’s. De wijngaarden zijn 280 ha groot en liggen aan de grens van de kalkachtige Mäconnais (chardonnay) en de granieten
heuvels van de Beaujolais (gamay). De bodem bestaat uit een
mengsel van klei, keien, graniet en zandsteen. De wijn bezit een prachtige
robijnrode kleur en een zeer aromatische geur van pioenrozen, frambo- Saint-Amour
zen, aalbessen, abrikozen en soms ook wel een hint van kersenlikeur of kirsch. De smaak is zeer verleidelijk, fluweelzacht en vol, met nuances van kruiden. Serveer deze wijn
op ongeveer 13 °C .

De satellieten van de Beaujolais:
Hoewel zij eigenlijk niet onder de Beaujolais horen, zijn hier nog drie wijnen die qua karakter en smaak heel dicht bij de Beaujolais komen. De wijnen zijn alle drie gemaakt van de gamay.
CÓTEAUX DU LYONNAIS
Deze heel oude wijngaarden zijn het slachtoffer geworden van de expansie van de stad Lyon. Het is een vriendelijke, lichte maar gulle wijn met geprononceerde fruitige aroma’s. Drink hem goed gekoeld
op ongeveer 12 °C. Er bestaat ook een witte versie van de chardonnay en aligoté.

CÓTE ROANNAISE
Dit is een zeer heldere, robijnrode wijn met veel fruitigheid en een lichte,
zeer aangename smaak. Koel drinken (12 °C) .

CÓTES DU FOREZ
Dit is een lichte, gulle wijn, die heel fruitig is.
De rosé is perfect om geschonken te worden tijdens informele lunches of picknicks.
De rode wijn is een typische wijn voor de warme, zomerse avonden, bijvoorbeeld bij een koud buffet. Schenk
beide wijnen op ongeveer 12 °C.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Start met ‘Homo wijn’

Het blijft moeilijk te vertellen wat een lekkere wijn is.
Op basis van enthousiaste geluiden kan je wat vermoeden.
Dit triggerd mij en maakt me sceptisch tegelijkertijd.
Welke wijn adviseer je iemand die iets ‘lekkers’ in huis wil halen?
Er is keus uit rode, witte of rosé wijn.
Persoonlijk drink ik niet graag rosé in de winter omdat ik het associeer met zomerse warmte, terras etc.
Rood is bij uitstek een wijn die altijd wel gedronken kan worden.
Wit daarentegen, gekoeld, kan goed omdat je hier kruidige varianten van hebt.
Deze variant vindt ik prettiger om tijdens de koude maanden te drinken.
Witte wijn wordt in sommige kringen wel eens als ‘homo wijn’ of wijn voor vrouwen getypeerd.
Een beetje suf en onnozel want je doet jezelf hiermee tekort.
Op het ‘witte wijnen vlak’ zijn er veel variëteiten en qua smaak ervaring misschien wel gevarieerder dan rood.
Persoonlijk hou ik van Gewurztraminer.
Dit is een kruidige witte Vogezen (noord Frankrijk) wijn die je soms wel in andere landen aantreft maar die z’n bekendheid toch echt uit Elsaz Lotheringen (Frankrijk) heeft.
Elzas
Op deze plek is mijn wijn interesse ooit gestart.
Hier leerde ik door mijn ouders wat wijnproeven is en de eerste beginselen van dat proeven.
M’n moeder is dol op Riesling en dat is nog steeds onveranderd.
Witte wijn is makkelijker om mee te starten dan rode.
Persoonlijk heb ik de indruk dat je smaak ontwikkeld na mate je meer verschillende wijnen proeft.
Proeven betekend wennen aan andere, meer en minder uitgesproken smaken. Dit begint al vroeg.
Baby’s hebben van nature een hekel aan champignons, paddenstoelen. Dit is instinctief aangelegd en een ‘oer bescherming’ voor alles wat bedorven is.
Kortom wijn drinken is één, proeven is twee!
Wijn proeven is een kwestie van jezelf opvoeden door veel te oefenen.
Een ‘aroma wiel’ of ‘wijnproefschijf’ kan hierbij helpen om de wijn te een plekje te geven zo dat je het kan duiden. Dit wordt ook wel classificeren genoemd. Is een wijn fruitig of smaakt het naar hout.
wijn-aroma-wiel
Proeven is uiteindelijke voor het grootste gedeelte ruiken.
Je proeft wel iets maar dat zijn ‘maar’ de basale smaken zout, zoet, bitter en zuur. Je tong is simpel weg niet in staat anders dan dat waar te nemen. Het grootste gedeelte van proeven doen we met de neus.
Tong
Knijp je neus maar dicht als het niet lust!
Het draait uiteindelijke allemaal om hoe je er zelf mee om gaat. ‘Lustjedat’ is zoeken en onderzoeken, smaken en geuren zodat je er in geuren en kleuren over kan vertellen!
Dit bereik je door te experimenteren en daarbij horen smaakcombinaties.
Bij wijn hoor je iets te eten zoals ook bij vis ‘vocht’ hoort zodat het kan ‘zwemmen’. Wijn als eeuwenoude drank doet het goed in gezelschap van wat te eten.
Bijvoorbeeld wat Turks brood dippen in olijfolie (eerste persing).
Brood met wat kaas of gewoon los (blauwe aders, schapen, jong, oud, etc, etc).
Maar ook olijven, gedroogd fruit (zuidvruchten) of donkere chocola kan een goede smaak combinatie zijn.
Sommige wijn leer je pas echt te waarderen als je de smaak in balans brengt met een andere sterke smaak van een product als bijvoorbeeld kaas.
Kaas beïnvloed je smaakwaarneming en kan het verschil maken tussen een wijn die je niet te pruimen vindt of een wijn die aangenaam verrast.
Lustjedat?
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

Bardolino

Bardolino is een ongecompliceerde frisse fruitige droge rode wijn met een robijnrode kleur die uit de omgeving van de gelijknamige stad komt. De belangrijkste druiven zijn Corvina (35-65%) en Rondinella (10-40%), maar er mag ook nog tot 20% van een combinatie van Molinara, Rossignol, Barbera, Sangiovese, Marzemino, Merlot of Cabernet Sauvignon druiven aan toegevoegd worden indien dit niet meer dan 10% per specifieke druivensoort is. Eventueel mag ook nog tot 10% van de Corvina vervangen worden door de Corvinone druif.

Deze wijn is over het algemeen niet bekend om de kwaliteit omdat er zeer veel rommel op de markt is. Een goede Bardolino (of Superiore) is echter heerlijk en kan goed gecombineerd worden met lichte gerechten (zoals pasta, wit vlees en salades) en anti-pasti. Het is aan te raden om een Bardolino licht gekoeld te serveren (15-17%).

Een iets specialere versie van de Bardolino bestaat ook en dit is de Superiore. Deze moet 12 maanden rijpen voordat deze op de markt gebracht mag worden en is over het algemeen iets complexer dan de gewone of Classico variant.

Andere varianten van Bardolino zijn de Chiaretto (Classico) (een zeer prettige rosé), Chiaretto Spumante (licht mousserende rosé) en Bardolino Novello (Classico). Op de Chiaretto na worden deze haast niet verkocht buiten Italië. Deze wijnen hebben verder dezelfde samenstelling als de Bardolino (Classico).

Bardolino Superiore heeft de DOCG (Denominazione di Origine Controllata e Garantita) kwalificering, de hoogste in Italië. De andere Bardolino varianten vallen allemaal onder de DOC (Denominazione di Origine Controllata) kwalificering, de op één na hoogste.ca-saletti-bardolino-classico-veneto-italy-10432943Bardolino3

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Bag-in-Box

Tijdens de tweede week van de kerstvakantie vierden we Oud & Nieuw bij m’n zus in Frankrijk.
Zij wonen in St. Gervais dat op een uurtje rijden van Clermont Ferrand ligt.
Het dorpje St. Gervais ligt op een hoogte van 700 (!) meter midden in het groene hart van d’Auvergne.
Ooit (voor de desastreuze druifluis plaag) werd in d’Auvergne de meeste wijn van Frankrijk geproduceerd.
Tegenwoordig wordt deze grote provincie (qua oppervlakte vergelijkbaar met Nederland) ook wel de vleesschuur van Frankrijk genoemd vanwege de intensieve veeteelt.

Tijdens deze gezellige dagen en avonden trakteerde m’n zwager ons op een zalig wijntje uit karton.
Deze distributie vorm zie je veel in supermarkten en wordt ook wel ‘Bag-in-Box’ genoemd.
(Bag-in-Box is de officiële naam voor wijn en andere dranken in een doos)

vin-rouge-roche-mazet-vin-de-pays-d-oc-cabernet-sauvignon_4107261_3175520009349
Er zijn veel bag in box wijnen in de kleuren rood, rosé en wit.
Het aanbod rode wijnen valt volgens de site ‘Wijngekken.nl’ eigenlijk iets tegen.
Volgens ‘Wijngekken’ wordt dit o.a. verklaard door serveer temperatuur.
‘Rode wijnen worden iets te log of te zwaar en hebben een wat minder zomers karakter.
Rode wijnen kan je moeilijker koelen.
Dit type rode wijn moet je rond de 16 tot 17 graden drinken en dat is moeilijker tenzij je een mooie bag-in-box houder hebt.’
VS518_1

Hey…, wacht eens even, dat is een leuk cadeautje om te krijgen of te geven!

Witte wijnen kan je in de koelkast koelen.
Heb je geen ruimte in de koelkast, haal dan de zak uit de kartonnen verpakking en leg hem in de groentelade.
Voor een uitgebreider artikel en test van ‘Bag-in-Box’ kijk eens op de site van Wijngekken 

De site van m’n zus met haar Gites en campeerplekken vindt je hier.
Super uitval basis voor een verkenning van de meest onbekende (en rustigste) provincie van Frankrijk.

3Etangs_logo
De verhuur is het hele jaar door.
http://www.3etangs.com/

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

2014 herzien

De statistieken hulpaapjes van WordPress.com heeft een 2014 jaarlijks rapport voor deze blog voorbereid.

Hier is een fragment:

In een San Francisco kabelbaan passen 60 mensen. Deze blog werd in 2014 ongeveer 670 keer bekeken. Als je blog een kabelbaan zou zijn, zou die ongeveer 11 reizen nodig hebben voordat die zoveel mensen zou kunnen vervoeren.

Klik hier om het complete rapport te bekijken.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

“Gratis” online Wijncursus van de Hema

Via de site van de Bibliotheek, kwam ik er laatst achter dat de Hema en de Bibliotheek samen “gratis” online cursussen aanbiedt.
Waaronder een cursus wijnproeven.

Het aanbod is als volgt.

Drie pakketten
De Bibliotheek biedt in samenwerking met de HEMA academie 3 pakketten aan: Vrije tijd, ICT en Sociale vaardigheden/social media.
U kunt hier één pakket van kiezen.
In het pakket Vrije tijd kun je bijvoorbeeld alles leren over wijn of over digitale fotografie.
Bij ICT leer je onder andere werken met Excel en PowerPoint.
Instagram en Timemanagement zijn enkele van de cursussen die bij Sociale vaardigheden/social media horen.

Alleen voor Bibliotheekleden
U kunt de cursussen alleen volgen als u lid van de bibliotheek bent. De cursussen zijn een jaar beschikbaar en worden tijdens dat jaar ook nog ververst.
Nog geen lid, maar wel geïnteresseerd in de cursussen? Ga dan naar de bibliotheek en word lid!

Je kan ook een proefles volgen.
Klik op de link en maak je keuze.
http://www.bibliotheek.nl/pagina/108396.cursuspakket-vrije-tijd.html

1 2 3 4

Hoe werkt het?
Op http://www.bibliotheek.nl/hema-academie vindt u meer informatie over de pakketten en de cursussen.
Daar wordt ook uitgelegd hoe u met uw bibliotheekpas direct met de cursussen aan de slag kunt.
De Bibliotheek en HEMA-academie wensen u veel leerplezier en succes!
http://www.bibliotheekmeierij.nl/index.php?id=314&pi=692&news_item_id=643

“Echt Hema”

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen